• Ana Sayfa
• Son Dakika
• Siyaset
• Güncel
• Dünya
• Ekonomi
• Kültür-Sanat
• Spor
• Medya
• Sağlık
• Hayat
• Teknoloji-Bilim
• Aile

Bir genellemede bulunmadan önce, hele de Türkiye’de iseniz, çok düşünmeniz lazım, bir çok konuda olduğu gibi.

Bazı önyargılarım vardır. Bunlardan ikisini söylemek ve birini açıklamak istiyorum.

Birinci ön yargım şu:

Kemal Sunal’ın filmlerine gülebilenlerin ezici çoğunluğu- buna yüzde doksan da denebilir- espri ve komedi zevk düzeyleri yerlerde değil, eksilerdedir. Birilerinin bunları kurtarması lazım.

İkinci önyargım ise şu:

Sağlık doktorlarının ezici çoğunluğu, hadi bu da yüzde seksen olsun, ancak ve ancak sağlık teknikeri bile olamaz ama şu işsizlik ortamında onların da sağlık teknikeri olarak iş yapmasına ses çıkarmamak lazım, o kadar da gaddar olmamak lazım.

Psikologlara gelince, onlar da; dünya tarihi, edebiyat, din kültürü ve sosyoloji (ama kesinlikle Emre Kongar’ın kitaplarından uzak tutulmak şartıyla) derslerini kapsayan bir dizi kurstan geçirilmek suretiyle bu alandaki görevlerini yerine getirmelerine müsaade edilmelidir.

Şimdi ikinci önyargımı biraz açmalıyım.

Yıllardır (on iki) uykusuzluk yüzünden psikologlara gittim. Yanlış hatırlamıyorsam beş defa. İnanmayacaksınız ama hepsinin söylediği şey ne idi biliyor musunuz?

“Uyumadan önce bir duş al, yatağını ve üzerini temiz tut, bir bardak ılık süt iç. Ve hiçbir şey düşünmemeye çalışarak uyu.”

Son cümleyi hiç unutamam. Ben de tastamam bunun için gitmişim yani. “Hiçbir şey düşünmemeye çalışarak uyu.”

İyi de, bu “düşünmeme işi”ni nasıl yapacaktım, bana bunun yolunu göster diye gelmedim mi ben sana ey haşmetli psikolog!

Bir arkadaşım da hemen hemen aynı dertten muzdaripti.

“Yapma, etme, boşuna gitme, deden bu konuda daha doğru bir tavsiyede bulunabilir” diye ikaz etmeme rağmen,  o da benim yaptığımı denemeye kalktı ve bir değil, birkaç psikologa gitti. Ama o, benim onlara karşı söyleyemediğim cümleleri söyleyerek döndü: “Asıl sizin gerçek bir psikologa ya da bir psikiyatra gitmeniz lazım!”

Sağlık doktorlarına gelince…

“Ortaçağda, kilise hegemonyasının ve tabusunun yerini bugün tıp doktorları almıştır” diyor üstad Ivan Illich. Gençlik yıllarımda üstadın Sağlığın Gaspı, Enerji ve Eşitlik ve de Okulsuz Toplum gibi kitaplarını okurken çok abartılı bulurdum söylediklerini… Ama doktorları ne zaman görsem, ne zaman bir yakınımı götürmek zorunda kalsam, bu kör yazgı ile karşılaşmak beni öylesine sıkar/dı ki…

Nerdeyse şimdilerde hastane ve klinikler, Ortaçağ Kilislerinin yerini almış durumda. Bir ara Etyen Mahçupyan, bu konuda söz konusu “kiliseler”imizi eleştirir bir yazı yazmıştı da, nerdeyse adam aforoz edilecekti Türkiye’den.

Hastayı görmeden ve dinlemeden reçete yazmak şanı onlarındır.

Onlarındır, lafları insanların ağzına tıkamak…

Sadece bu mu peki?

Bitmedi.

Bence, bir o kadar tehlikeli ve hayatî olan konu da, vergi verme konusunda çok “cimri” olmalarıdır.

Bundan altı yedi yıl kadar önceydi…

Bir maliyeci arkadaşım, doktorların bakkallardan daha az vergi vermekte olduğunu söyleyince donup kalmıştım. Yanlış hatırlamıyorsam, 50 – 100 YTL arasında ama genelde zarar ettiklerini gösterir vergi beyannamesi veriyorlar, dediği günlerde asgari ücretli çalışanlar bile onların iki katı vergi veriyordu devlete.

Daha ilginç olanı da, vergi levhalarında hep “ZARAR etmiştir” ibaresinin bulunmasıydı. Sanki mal alıp satıyorlar da, kriz etkilemiş sanırsınız.

Daha daha ilginci, bahsedilen yıllarda bir doktor arkadaşım şu cümleyi kuruyordu: “Bu ayki kazancım 50 milyar TL (bugün 50.000,00 YTL). Ama arkadaşlarım 100 milyar kazandığı için kendimi fakir buluyorum.”

Elbette bu konuda maliyenin çok eksiği var. Vergi Beyanname sistemini oturtamadılar ama doktorlar konusunda da onların böyle davranmasını herhangi bir “ahlâk” kavramına sokamıyorum.