• Ana Sayfa
• Arşiv
• Tüm Haberler
• Siyaset
• Güncel
• Dünyadan
• Kültür Sanat
• Eğitim
• Spor
• Ekonomi
• Yaşam
• Bilim ve Teknoloji
• Sağlık
• Analiz

Girizgah yazımızdan sonra artık asıl meseleye gelebiliriz. Geçenki yazımızda da belirttiğimiz gibi Hakan Albayrak, bir süre önce kaleme aldığı bir yazısında Kuzey Irak’ta Barzani önderliğinde ortaya çıkan oluşuma karşı pek sahiplenici bir tutum takınmış, hatta bu tutumunu, Kerkük’ün ileride bağımsız bir devlet hâline gelebilecek Kürt Yönetimine vermeye kadar vardırmıştı. Hatırlayalım Hakan Albayrak ne diyordu o yazısında: “Ankara'nın Irak Bölgesel Kürt Yönetimi ile safları sıklaştırmaya matuf ilk adımı, Kerkük'ün müstakbel statüsüyle ilgili referandumu engelleme çabalarından vazgeçmek olmalıdır. Dahası, Kerkük'ün Kürt Yönetimi'ne bağlanmasını desteklemeyi bile düşünmelidir Ankara. Meseleye, “Peşmerge petrol zengini olacak, bize hava basacak” diye bakmamalıdır; “Türkiye ile Kürt Yönetimi (ileride belki de bağımsız Kürt devleti), dini, siyasi, kültürel, ticari ve askerî ilişkileri alabildiğine geliştirerek iç içe geçecek, birinin zenginliği ve gücü diğerinin zenginliği ve gücü olacak” diye bakmalıdır. İkili ilişkilerin fevkalade gerilimli olduğu şu günlerde bile Kürt Yönetimi'ndeki ticari-iktisadi faaliyetlerin büyük bölümü Türkiyeli şirketler tarafından yürütülüyor. Bir de psikolojik duvarın yıkıldığını düşünün; canciğer kuzu sarması olmaz mıyız? Kesinlikle oluruz!”

Yani Hakan Albayrak, herkesin adım atarken bin kez düşündüğü Ortadoğu coğrafyasında en sorunlu bölge olan Kuzey Irak için çözümü bulmuş. Nedir o çözüm? Kerkük’ü vermek. Peki sorun sanıldığı kadar büyük müdür? Hayır canım, ne münasebet! Hatta siz öyle her gün çıkan çatışmalara, adam kaçırmalara, patlayan bombalara, Talabani ve Barzani’nin açıklamalarına bakmayın! Biz onlarla can ciğer kuzu sarması bile olabiliriz. Hay Allah müstehakını versin senin Hakan Albayrak! Neden bu formülleri son 20 yılda daha yüksek sesle dillendirmedin ki? Bak onca savaş oldu, milyonlarca insan öldü ve yaralandı. Keşke bölge devletleri sana kulak verip, can ciğer kuzu sarması olabilseydi. Ne bileyim, Humeyni Saddam’a bir bölgeyi verirdi ve böylece savaşmak yerine oturup askerlik hatıralarını anlatırlardı birbirlerine. 

Ama ben Hakan Albayrak’ın şu “can ciğer kuzu sarması” modeline ciddiyetle yaklaşılmış olsaydı, dünyadaki çatışma bölgelerinin çoğunda durumun farklı olabileceğini işaret etmek isterim. Mesela Hakan Albayrak’ın şu muhteşem ve muazzez ve mutantan belgeselini çektiği Bosna’yı alalım ele. Keşke Aliya İzzetbegoviç Karadziç’le, hadi o Hristiyan, bâri Fikret Abdiç ile “can ciğer kuzu sarması” formülünü hayata geçirebilseydi. Aliya çekecekti karşısına Karadziçi ya da Abdiç’i ve soracaktı: “Nedir kardeşim sizin derdiniz? Toprak mı? Alın nereyi isterseniz. Yeter ki kardeşlik bağlarını sıkılaştıralım.” Yapamadı Bilge Kral bunu, akledemedi. Ah be Hakan! Gitmişken neden fısıldayıvermedin bunu Kral’ın kulağına. Bak onca insan öldü. Onca kan aktı.

Ya da Kuzey Kafkasya. Hakan Albayrak’ın “can ciğer kuzu sarması” modelini şehit Dudayev’in akıl edemeyişi ne kötü. Yüz binlerce şehit ve yaralı. Yurtlarından edilmiş onca mülteci Çeçen. Oysa Hakan Albayrak’ın pek yerinde tezleri ve yöntemi alınıp Çeçenistan’da uygulanmış olsa ne güzel olurdu. Allahtan bugün Çeçenistan’ın yönetimindeki Kadirov yönetimi hatadan döndü ve Hakan Albayrak’ın yaklaşımında karar kıldı da, Çeçenistan’da kucaklaşma gerçekleşti. Meğer biz Dudayev’i desteklemekle, Çeçen mücahidlere zafer dilemekle ne büyük hata işlemişiz! Türk aklı işte, lazım olduğu zaman hazır bulunmuyor ki!

Buraya kadar yazdıklarımı gayrıciddî ve aptalca buldunuz değil mi? Evet, aynen düşündüğünüz gibi yazının buraya kadar olan kısmında çizdiğimiz manzara tümüyle aptalca. Fakat bu lakayt ve aptalca yaklaşımın gerekçesi, Hakan Albayrak’ın “can ciğer kuzu sarması” modelinin sefilliğini ortaya koymaktır. Hakan Albayrak, Amerikan güdümündeki Kuzey Irak feodalleriyle kucaklaşmamız için Kerkük’ü bile gözden çıkarıyor ya, biz de ona yakışan üslubun bu olduğuna kanaat getirdik.  Yıllarca İslamcı çevrelerde bulunmuş, kızlara Erbakan anlatmış, Bosna belgeselleri çekmiş, Kafkasya türküleri söylemiş Hakan Albayrak, bir bakıyorsunuz Kerkük’ün verilmesini önerebiliyor bize. Öyle ya, Kerkük Saraybosna’dan veyâ Grozni’den daha önemli bir yer değil. Şimdi Hakan Albayrak kalkıp şöyle diyebilir: “Aman canım ne olacak? Barzani de Müslüman sonunda.” Be hey Hakan Albayrak! Madem durum öyle, Saraybosna’yı Abdiç’e, Grozni’yi de Kadirov’a vermeyi niye teklif etmedin yıllarca? Onlar da Müslüman değiller mi neticede? Madem toprak vererek “can ciğer kuzu sarması” olunacak, Lefkoşa’yı, Gazi Magosa’yı da verelim. Olmadı, Hatay’ı da Suriye’ye terkedelim. Nasıl olsa Türkiye-Suriye Birliği de kurulmak üzere… 

Hakan Albayrak ve az bilmiş-çok satmış romantik tilmizlerine söylenecek pek çok söz var daha. Ancak uzatmanın lüzumu yok. Koca bir milletin uğruna Kurtuluş mücadelesi verdiği Misak-ı Milli’ye dâhil olan Kerkük’ü vermeye kimsenin gücü yetmez. Hakan Albayrak ve eskinin tatlısu İslamcıları, İslam beldesi Irak işgal altına düşer düşmez, Haçlı ordusuna direnmek yerine kervana üşüşen haramiler gibi Kerkük ve Musul’daki nüfus kayıtlarını yok eden peşmerge ile kucaklaşmayı “İslam kardeşliği” olarak yutturmaya kalkmasın bize. Eğer Hakan Albayrak, Haçlı işgalcilerin buyruğu altında olmayı içine sindirip İsraille iş tutan Barzani’yi bu kadar seviyorsa, gidip İslamcılığını Kuzey Irak’ta yapsın. Bakalım Kerkük’te İslamcı Türkmen olmak, İstanbul’da İslamcı Çerkes olmak kadar kolay mıymış? Eğer Hakan Albayrak toprak vererek “can ciğer kuzu sarması” olmayı bu kadar arzuluyorsa, bıraksın Kerkük’ü işbirlikçi peşmergeye vermeyi de, kendi ata toprakları olan Kafkasya’yı parsel parsel Ruslara satsın. İşbirlikçi Peşmergeyle kucaklaşmayı şu noktadan sonra içine sindirebilen Hakan Albayrak’ın, işgalci Rusların hain yaradılışlı  işbirlikçileriyle samimiyet peyda etmekten utanacağını hiç zannetmem. Amaç İslam kardeşliği olduktan sonra, niye kucaklaşmasın ki?

İlave: Bu defter henüz kapanmadı. Derdimiz Hakan Albayrak değil elbette. Yaptığımız, İslamcılık üzerinden gayrımilli sularda gezinmeye teşne bir avuç az okumuş-çok satmışın sefaletini ortaya dökmektir. Kimlik edinmek için Hakan Albayrak’a bile muhtaç olacak  kadar kafası karışık taşralı çocuklara ise elbette cevap verecek değiliz. Azcık büyüsünler, hele iş-güç sahibi olsunlar, onlar da kapılanacak bir yer bulurlar nasıl olsa! Eh o zamana kadar, ciddi ciddi okumak yerine Hakan ağabeylerinin hikmetleriyle beslenmekte, tatlı su İslamcılığının tehlikesiz civarlarında dolanmakta mazurdurlar.