• Ana Sayfa
• Arşiv
• Tüm Haberler
• Siyaset
• Güncel
• Dünyadan
• Kültür Sanat
• Eğitim
• Spor
• Ekonomi
• Yaşam
• Bilim ve Teknoloji
• Sağlık
• Analiz

namikacikgoz@boyuthaber.com

            Bu dâvaya “Ergenekon” adının verilmesinden rahatsız olanlarımız var ama ne yapalım?  Bu adlandırmayı, biz yapmadık ki; bizzat olayın içinde bulunanların verdiği bir isim idi bu. Yoksa, elbette sembol değeri olan bir kelimenin yıpratılmasına gönlümüz razı olmaz.

            Neyse… Geçelim…

            Bu dâva ile ülkemiz yeni bir Ergenekon yaşamaktadır. Bu dâvâ sona erdiğinde, bugüne kadar değişim, gelişim ve demokratikleşmenin önündeki engeller de  kalkmış olacaktır.

            Son 6 yıldır Türkiye’de yaşanan, ne laiklik problemi, ne baş örtüsü, ne de irticadır. Asıl problem Avrupa Birliği’ne girme iradesinin bu kadar güçlü hissettirilmesi ve hissedilmesidir. (İktidarın, bu konudaki hazırlıksızlığının da farkındayız. “Darbeye düşen AB’ye sarılır” durumları yani.)

            Bakın, “Ergenekon dâvası”nda isimleri yan yana gelenlere!... 

            Bunlar, daha düne kadar birbirleriyle kanlı-bıçaklıydılar ama bugünkü tek ortak hareket noktası, Avrupa Birliği’ne karşı olmaktır. Yoksa, ne Türklükte ortaktırlar, ne de manevî değerlerde. Onları bir araya getiren unsur, birlikte üretilen ilkeler değil, birlikte karşı olma tavrıdır. “Düşmanımın düşmanı dostumdur” meselesi yani…

            11 Nisan günü de yazmışız, “Ergenekon ve Kurumları Yıpratmak” başlıklı yazımızda. Demişiz ki,  “Bazı emekliler bir grubun, bazıları da diğer grubun içindeydiler. (Hurşit Tolon ve Şener Eruygur’u hatırlayalım bu arada. Silah üstüne ölüm yeminleri ettirenleri de unutmayalım.)  Muhalefet boşluğu, Avrupa Birliği karşıtlığı sosuyla tatlandırılıp güya sokağın muhalefetiyle doldurulacaktı. 2005’te, ilk harekete geçen, sağ cenah oldu ve folklorik ve güvenlikçi milliyetçilik ağırlıklı bir söylemle, benim de katıldığım bir toplantıda, “Düşün arkamıza, sonbaharda sokakları görün.” dediler; olmadı; sağ cenahtan tık çıkmadı. Oyun tutmamıştı. Bu defa 2006 başlarından itibaren sol cenahı denediler. Sol, yemsiz oltaya atladı. ÇYDD, ADD, Kanaltürk, Şener Eruygur, Tuncay Özkan, Necla Arat, Nur Serterlerle meydanlar dolduruldu; e-muhtıralar verildi. Sağ cenahın yapamadığını, sol cenah yapmıştı ve Türkiye ayağa kalkıp meydanlara dökülmüştü.”

            O zaman dediğimiz, bugünkünden farklı değil; işte gördünüz. Hangi isimler kimlerle yan yana. Yukarıda da dediğim gibi, bu isimleri yan yana getiren tek düşünce, AB karşıtlığıdır. Bunların yanına, daha sonra büyük sermaye de eklenirse hiç şaşmam. Çünkü AB zihniyetinin bu ülkede hâkim olması demek, üretmeden tüketenlerin ve milli geliri yukarılarda bir yerlerde absorbe edip aşağılara yansımasına engel olanların menfaatlerinin zedelenmesi demektir.

            Kendini sistem kurucusu olarak gören ve tüm meşruiyetini bu görüşten alan askeri veya sivil bürokrasi ile beraber, ekonomi ve eğitim-öğretim monopolleri, yani üniversiteler, değişim, gelişim ve demokratikleşme konusunda ayak direrken, halk iradesi ters yönde tecelli etmektedir. Cumhuriyet dönemi siyasi ve ekonomik yapıdan nemâlanan partizan cumhuriyetçilerin de çıldırdıkları nokta, tam da, işte bu “ters irade”dir. Türkiye’yi düze çıkaracak olan irade de bu iradedir; meşruiyetleri kendilerinden menkul güçlerin iradesi değil. Bu irade, şimdi derin yapıya yerleşmiş ve sistemin en küçük hücrelerine kadar sinmiş anti-demokratik zihniyet ve yapılanmayı arındırma yönünde tecellî ediyor.

            Evet; millet ile partizan cumhuriyetçiler arasında bir ayrışma yaşanıyor. Bu ayrışmanın ülkeyi yeni bâdirelere sürüklemesine izin veremeyiz ama Ergenekon dâvasında adları geçenlerin, “Atatürk, laiklik, vatan severlik, bölünmez bütünlük” gibi sözlerin arkasına sığınarak, şayet yasa dışı olan bir şeyleri varsa, suret-i haktan göründüklerinin de farkında olmalıyız. Bu sözler, kimseye yasa dışına çıkma imtiyazı tanımaz; iktidarın da, her şeyi bu dâvanın içine boca ederek muhalefeti sindirme politikası varsa, bu da onaylanamaz. İktidar muhalifleri, zaten, olaya “muhalefeti sindirme amaçlı bir operasyon” görüntüsü vermeye çalışıyor.

            Lafı şuraya getirmek istiyorum aslında: Ergenekon dâvası, Türkiye Cumhuriyeti’nin yeniden yapılanması ve bu yapılanma esnasında partizan, rantiyeci ve anti-demokrat zihniyetten arınması dâvasıdır. İnşallah bu dâva sona erdiğinde, ülkemizin ufukları daha da genişleyecek ve yeni bir Ergenekon yaşayacağız.

            Bütün bunlar yukarılarda konuşuldu ve denklem kuruldu. Siz de tutmuş, “Müstakbel Genel Kurmay Başkanıyla ne konuşuldu?” diye soruyorsunuz.

            Bu un, daha çoook su götüreceğe benzer; gene yazarız.